روزی روزگاری.......

ساعت 8:20.

سر جلسه ی امتحان....

ترق تروق ترق تروق و ایضا....!

گویا هوای ایستادن در سر ندارند این جماعت محترمه ی آموزگار!

پچ پچ پچ پچ پچ پچ پچ......

ورورورورورورورور.....

در این هنگام زهرماری! از طرف اینجانب نثارشان می شود!(اگه جرات داری بلند بگو!)

پس از اندکی سکوت!

.

.

.

.

.گویا  سال سرشماری  است امسال.....اما سرشماری به گونه ای تازه و از چیزی تازه!....

از انتهای سالن امتحانات .....

صندلی به صندلی......

ترق تروق دوباره آغاز می شود...

.

.

.

.

دست گرم و پر مهر!ناظم محترمه یک به یک بر سردانش آموزان؛ کشیده میشود!....

سر که بلند می کنی چشمانش را زل زده به خود می یابی!

همه در شگفت و عجب که دلیل این همه توجه چیست؟!

 

در نهایت در می یابی:

 

ناظم زحمت کش و پرتلاش مدرسه ! در حال بررسی و شمردن تعداد ابروان یک به یک بچه هاست!

گویا اندکی برچیده شده اند! وا مصیبتا!

حال چه باید کرد با این جماعت بی حیا و چشم سفید؟

اصلا  شما بگویید:  دختر و ابرو گرفتن؟! دختر و بند انداختن سبیل؟!  (خداوند ببخشایدشان)!

 

 

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه سی ام دی 1387ساعت 22:3 توسط نيلوفر| |