ببین چگونه با نگاهم واژه ی تردید را از چشم هایت خط می زنم!

و نا پاکی این واژه ی شوم را با بوسه هایم ،

از لبانت می زدایم..

به من نگاه کن!

همیشه در برابرت چون کودکی هستم..

پشت سرت را نگاه نکن...

سایه ها را نشمار

من پیش از این شمردمشان...

2 تا ،

خدا سایه ات را از سرم کم نکند!

ببین ،ببین باز چه کودکانه سخن گفتم!

ببخش!

ببخش که بیش از این نیاموخته ام!

مه ، همه جا را پوشانده... آسمان را ... و زمین را!

اما چشم هایت را هنوز می بینم،

دو تکه طلای ناب !

و دیگر تردیدی نیست،

خدا سایه ات را از سرم کم نکند !