من از تو می گریزم….

به راهی دور…

به جاده ای پر مه… بی رنگ… بی نور…

می روم اما تو ثابت...سخت...می مانی...

زیر لب آرام می پرسی چرا پیشم نمی مانی؟!

من به احترام اشکت...جمله ای...حرفی نمی گویم!...

سیل اشکت هم برای من کم است....چیزی نمی گویم!...

من و مه....جاده ی خاکی و باد...

می روم آهسته می گویم: هر چه باداباد...

 

پشت سر بانگ فریاد تو را می شنوم...

(نه نرو...تنها نه!...نیلوفر نرو..!

تو نباشی راه را گم می کنم!)

 

می روم... بی اعتنا...

من و مه...جاده ی خاکی و باد...

بی رمق یاد تو را در ذهن خود گم می کنم!

نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم بهمن 1386ساعت 23:55 توسط نيلوفر| |