از رخت خواب كه بلند شدم يكراست رفتم پشت پنجره , دلم واسه نيلوفرا تنگ شده بود.

مثه هميشه آرومه آروم روي برگاي يوكا نشسته بودن و با باد ملايمي كه مي وزيد پيچ و تاب مي خوردن.

هوس كردم برم بيرون.

دمپايي هاي زرشكي رو پوشيدم و رفتم توي حياط .نم نم بارون مي اومد.

رفتم  پيش نيلوفراي پيچك. پژمرده شده بودن ! رنگ بعضيهاشون از نيلي به صورتي تيره تبديل شده بود. يادم افتاد ساعت ده و نيمه.

نيلوفرا هر روز دم دماي صبح باز ميشدن و دو سه ساعت بعد....

هر سال ماه مهر همين برنامه رو داشتن .

باد ملايم بود اما من به گرمي احتياج داشتم.رفتم توي خونه و نيلوفرا رو با خودشون تنها گذشتم.

فكر كردم;  شايد اونها هم از زندگي يكنواختشون خسته شدن.

نميدونم.....